เศรษฐศาสตร์การวิ่งตลอดอายุขัย

 

ต่อไปนี้เป็นเม้นท์เล็กๆในบทความ "วิ่งตลอดอายุขัย"   ของผมเอง  ที่อ่านแล้ว ผมไม่อยากให้อยู่ข้างใน

ศักดิ์ศรีและคุณค่าของมันจะได้ถูกปลดปล่อยออกมาให้สมกับที่มันเป็น

...................................................

2)  การวิ่ง Cost มันสูง ไม่เพียงแต่ Stress ที่บีบเค้นเข้ามา  แต่ Cost ที่เป็นเงินตราด้วยเช่นกัน

จากเดิมที่การวิ่งเป็นชนิดกีฬาที่จัดว่าถูกที่สุด  รองเท้าคู่เดียวก็ไปได้แล้ว  แต่ปัจจุบันพวกเราก็รู้ว่ามันเริ่มไม่ใช่แระ

นักวิ่งศตวรรษนี้ ยอมต้องการการจัดการใหม่ๆกับการวิ่งของตัวเอง  เพื่อให้มันสิ้นเปลืองเงินตราน้อยที่สุด  แต่รับใช้ตอบสนองความจำเป็นในระดับที่พึงใจสูงสุดด้วย

เสียใจที่โลกไม่มีสูตรสำเร็จ ว่าเราควรวางงบประมาณวิ่งไว้เท่าไรต่อเดือนที่ต้องเตรียมไว้ไปจ่ายค่าสมัคร+เดินทาง+ที่พัก+รองเท้าใหม่+อุปกรณ์มากมาย จะต้องเป็นกี่เปอร์เซนต์ของรายได้  ไม่มีระบุไว้ในตำราเวชศาสตร์การกีฬาเล่มใด

นิสัยจากพ่อแม่ต่างหากที่อบรมให้เราเป็นนักวิ่งที่มีนิสัยจัดการตรงนี้ได้อย่างเฉลียวฉลาดต่างหาก คือสำคัญที่สุด

จะเป็นการสุดวิสัยที่ยากยิ่งสำหรับนักวิ่งที่โตมาจากครอบครัวฉุยแฉก  จะสามารถจัดการวิ่งอย่างวิรัติงดเว้นความอยากต่างๆ ที่กระตุ้นจากฝ่ายขายบริษัทขายของ  ย่อมเป็นได้ยาก

และไม่ว่าเราจะมาจากครอบครัวแบบใด  นาทีนี้  เราอยู่ตรงนี้แล้ว  เราเปลี่ยนเรือนร่างเราไม่ได้แล้วฉันใด  เราก็เปลี่ยนอดีตครอบครัวที่ปั้นเรามาได้ยากฉันนั้น

การต้องวิรัติงดเว้น อดออมตอนแก่ด้วยตัวเอง  แม้จะยากก็ต้องทำ

จะได้ตระหนักว่า  ลูกๆ generation ต่อไปของเราจะง่ายต่อการปรับตัวยามเราไม่อยู่แล้ว  มีความสำคัญเพียงไร

นั่นคือภารกิจของเรา  แม้เราจะไม่ทันอยู่ในบรรยากาศนั้นก็ตามเถอะ

.

[บทความต้นเรื่อง]....กดที่นี่