มาราธอน.....เครื่องหล่อหลอมชีวิต
.
.
โดย
กฤตย์ ทองคง
.
.
ไม่เคยมีมาราธอนใดที่เราวิ่งได้ดีสมบูรณ์พร้อมสักสนามเดียว
แม้ว่าเราจะซ้อมดีขนาดไหนก็ตาม แต่ไม่ยากเลย
ถ้าจะหาข้อบกพร่องได้เสมอในจุดหนึ่งจุดใด ที่เราจะเห็นได้ว่า
ถ้ามันไม่ได้เป็นตรงนั้นขึ้นมา จะดีมากเลย
อย่านึกว่าโชคไม่เข้าข้างเรา
โชคไม่เคยเข้าข้างใครเลยที่ไม่เคยพร้อมการซ้อมต่างหาก
แต่แน่ละ
การไม่เคยพร้อมเหล่านี้ก็เป็นความยุติธรรมเสมอหน้ากับทุกนักวิ่ง
แม้ในระดับแชมป์ๆเอง ก็ยังไม่มีการวิ่งที่สมบูรณ์แบบ
พวกเขาย่อมมีอุปสรรคตามประสาพวกเขา และพวกเราก็มีแรงเสียดทานในระดับของพวกเรา
เป้าหมายของนักวิ่งมาราธอนทุกคน
จึงอยู่ที่การบริหารจัดการให้มันพร้อมที่สุดเท่าที่จะพร้อมได้
และเมื่อเป็นเช่นนั้น เราจะได้แอ่นอกรับผลของมันอย่างหน้าชื่น
ที่อย่างดีที่สุดก็คือ "เกือบดี" เท่านั้นเอง
เราซ้อมก็เพื่อจำลองเหตุการณ์วันจริง
เราจะทำให้ดีขึ้น เพื่อให้องคาพยพและจิตใจรับแรงเสียดทานจำลอง
ฝึกหัดเข้าจัดการความยากที่เราน่าจะพบครั้งแล้วครั้งเล่า
ไม่ว่ากรดแลคติกที่มาท่วมระบบ ทั้งๆที่หมดสิทธิ์การชะลอลง
เราจะจัดการกับมันอย่างไร
ให้เราสามารถเคลื่อนไปข้างหน้าได้เรื่อยๆโดยที่ต้องไม่มีอันเป็นไปต่างๆ
แม้กระทั่งมันเกิดหนักหนาจนท้อถอย
เราต้องสรรหาวิธีคิดอย่างไร เพื่อก้าวข้ามให้พ้นตรงนั้น จำไว้
"เราต้องไปต่อให้ได้"
เราควรเห็นภาพว่า
สิ่งที่ไม่พึงใจที่มันโคจรเข้ามาขณะวิ่งหรือเตรียมวิ่ง
มันจะเป็นเครื่องหลอมหล่อให้ตัวเรามีเหลี่ยมมุมแพรวพราว สามารถจัดการได้รอบด้าน
ออกจากมุมอับได้ทุกมุม ถ้ามันจะเกิดขึ้น
ชีวิตจริง
นอกมาราธอน ก็เป็นเช่นคล้ายๆกันนี้ หนทางไม่ได้ปูด้วยกลีบกุหลาบหรือดอกดาวเรืองใดๆ
ที่กลีบดอกเหล่านั้นต่างหากที่จะตรึงให้เราอ่อนเปลี้ยไปตลอดกาล...หากอยู่กับมันในท่วงท่าอีกอย่าง
ถ้าจัดการไม่เป็น
กลีบดอกเหล่านั้น
ถ้ามันจะมา กลับไม่ใช่เรื่องที่น่าปลาบปลื้มเพียงอย่างเดียว
จงมองให้ทะลุปรากฏการณ์
จงมองทุกเรื่องที่ไม่เป็นไปตามแผนที่คาดคิดอย่างสงบระงับ
(แก้ปัญหาอย่างเบิกบาน มิให้ดำเนินไปอย่างระทมขมทุกข์)
ไม่ว่าในมาราธอนหรือในชีวิตจริง
ปัญญาอันเกิดจากชีวิตที่ได้เรียนรู้มาราธอน
ถ้าอยู่ในครรลองของผู้ถนัดไตร่ตรองสรุปบทเรียนอย่างอ่อนน้อมถ่อมตนเป็น
ย่อมจะช่วยให้มีเหลี่ยมมุมที่สวยสดงดงามและทรงคุณค่ากับชีวิตที่เหลืออยู่ของพวกเรา
.
.
กฤตย์
ทองคง
13 มกราคม 2559
(บทความเมื่อ 4 ปีที่แล้ว)
