ตึกแถวสามชั้นกับคอนโดยี่สิบชั้น สร้างต่างกัน
.
.
โดย กฤตย์ ทองคง
.
.
เกือบทุกคนเมื่อเริ่มเข้ามาวิ่ง
ล้วนมีเป้าหมายเพื่อสุขภาพหรือวิ่งเพื่อควบคุมน้ำหนักทั้งสิ้น
แทบจะหาไม่ได้เลยที่มีเป้าหมายวิ่งเอาอันดับตั้งแต่แรก
แต่พอวิ่งมาได้สักระยะ
พบว่าพัฒนาขึ้น เป้าหมายเดิมชักเหิมเกริม
ถูกป้ายยา
ตึกแถว3 ชั้นริมถนนที่สร้างมาแล้วอยากต่อเติมให้เป็นคอนโด20ชั้น
ไปสืบมาว่าต้องฝึกอย่างไร เขาว่า
"ต้องลงขอด"
แต่ตัวความรู้ที่ไปสืบมานั้น
ไม่ได้บอกว่าต้องปูพื้นความแข็งแกร่งเสียก่อน
คิดว่าก็แค่วิ่งเร็วเป็นเที่ยวๆ น่าจะพอไหว แต่กลับหยั่งไม่ถึงความโหดของการวิ่งเร็วมัน Force เรือนร่างว่ามันขนาดไหน
สิ่งแรกจากเงื่อนไขเดิมๆมันบอกว่า
"สร้างไม่ได้" ต่อให้สร้างได้
ตึกก็จะถล่ม แค่ต่อเติมได้นิดๆหน่อยๆ
ถ้าต่อมากขึ้น ต้องดูฐานราก
ยิ่งมากแตกต่างจากเดิมเยอะไม่คุ้มความเสียหาย...อย่าสร้าง
จะได้ตึกแบบใหม่นั้น
ต้องมีแผนเฉพาะ
มีพิมพ์เขียวลงเข็มลึก
เข็มใหญ่ ไม่ใช่เข็มสามชั้น
แค่ต่อเติมดาดฟ้าตีหลังคากั้นห้องเป็นชั้นที่
4 ตกแต่งสวย พอได้ การฝึกนักวิ่งถนนเช้าวันอาทิตย์ให้ชนะในรุ่นวัยไล่เลี่ยกันนั้นเสี่ยงน้อยหน่อย แต่ถ้าโลภมากหวังเอาเยอะ สรุปว่าบางที
อาจไม่ได้อยู่เลย ทั้งสามชั้นด้วย
โดนตึกกลบร่างอีกต่างหาก
การจะวิ่งเอาดีไปประกวดวิ่งในวัยผู้ใหญ่
เพื่อให้ชนะผู้ใหญ่ด้วยกัน
ต้องมีประสบการณ์วิ่งหมักบ่มมาตั้งแต่เด็กๆจึงจะได้เปรียบ แผนฝึกที่ต่อเนื่องจะส่งเป็นทอดๆ
กว่าจะถึงโพเดี้ยม ระยะทางยาวไกล
บอกสั้นๆว่า
มันไม่ใช่อย่างที่พวกเราคิด เคนย่า
เกือบทุกตัว วิ่งมาตั้งแต่ตัวกะเปี๊ยก
อายุราชการวิ่ง เกือบเท่าอายุร่างกาย
เราคนไทยมาวิ่งเอาเมื่อเข้ากลางคนแล้ว ย่อมมีความจำกัด มันหมักบ่มเข้าฝักสู้เขาไม่มีทางได้
ยิ่งนิสัยตามใจได้คือไทยแท้
อย่างที่คุ้นๆกัน ยิ่งทำให้ความยากมากขึ้นเป็นทวีคูณ
แต่ก็ไม่ใช่อย่างที่พ่อบางคนปั้นลูกให้เป็นนักวิ่งแข่งขันตั้งแต่เล็กๆแบบที่เห็นในบ้านเรา
วัยน้อยๆไม่ควรวิ่งไกล
แต่ต้องเริ่มวิ่งบ้างแล้ว จากระยะสั้น ทยอยเก็บพรรษาและประสบการณ์
บ่มเพาะความรักกีฬามาแต่เล็ก
กันเด็กออกห่างจากอบาย
ทยอยเพิ่มระยะตามวัยที่เพิ่มขึ้น วัยที่ต่ำกว่า 20 อย่าว่าให้วิ่งมาราธอนเลย แค่ฮาล์ฟ ก็ยังไม่ควรด้วยซ้ำ
ประสบการณ์กฤตย์ตลอดหลายสิบปีเจอมา ไม่เห็นเด็กไหนที่ผู้ปกครองป้ายยาไว้
ยังวิ่งอยู่จนปัจจุบันเลย หายเกลี้ยง
การปั้นตัวทีมชาติไทยระยะไกล
ต้องสานก่อจากแผนแม่บทใหญ่ มองไกล ต่อเนื่องให้ครบทุกปัจจัย
จากจุดยืนของเด็ก จุดสุดท้ายไม่ได้อยู่ที่แชมป์
และก็ไม่ได้อยู่เพียงแค่เป็นโค้ช ส่งเด็กรุ่นใหม่ต่อไป แต่แผนแม่บทใหญ่ต้องมีทางไปให้กับเขาแต่ละคนด้วยได้สูงมาก ไม่ใช่แค่ครูพละโค้ชกรีฑา มันเป็นแรงจูงใจที่ไม่พอ
เด็กที่มีแววดีๆ โดนผู้ปกครองไล่ให้ไปเรียนสาขาอื่นหมด ไปแล้วไปเลยด้วย เสียดายพรสวรรค์ตรงนั้น
การปั้นตัวทีมชาติวิ่งระยะไกล ปัจจุบันยังไม่ออกภาพใหญ่ให้เห็น เรายังใช้วิธีโบราณอยู่ ไล่จับช้างเผือกในป่าลึก เอามาปั้นต่อทีละเชือก
แทนที่จะสร้างฟาร์มผลิตช้างเผือกโคลนนิ่งที่วิ่งดีทุกตัว เอามาเป็น Candidate ให้โค้ชเลือกอีกทอด
เพราะจุดหมายใหญ่ เราไม่ได้หยุดที่คอนโด 20 ชั้น
ชาวบ้านเขาไปกันเป็นร้อยๆชั้นแล้ว
นักวิ่งถนนก็ต้องเป็นนักวิ่งถนน คนละภาคส่วน
ไม่ใช่หาตัววิ่งไม่มี ต้องจกเอามาจากนักวิ่งถนน กลไกเดิมต้องเปลี่ยนแปลง
ทำไมคนไทยพอได้สิ่งแวดล้อมนอกเข้าถึงมีแววฉายออกมาให้ปรากฏ ทำไมต้องเป็นเช่นนั้น เพราะสิ่งแวดล้อมในประเทศมันจำกัดหรือ อะไรที่จำกัด ? มันอาจมีอะไรที่ต้องปรับเปลี่ยนเยอะมาก
ผู้เขียนปรารถนาที่จะเห็นแชมป์ไทย โตมาจากเนื้อดินสังคมไทยจริงๆครับ
.
.
กฤตย์ ทองคง
25 กันยายน 2563
