เพียงเผลอกะพริบตา หัวก็หลุดออกจากบ่า
.
.
โดย กฤตย์ ทองคง
.
.
วิ่งเป็นกีฬาลำพัง แม้จะเป็นกิจกรรมแข่งขันที่วิ่งพร้อมกัน แต่ในการฝึกแต่ละวัน มันก็เป็น Individual sport
และบ่อยครั้ง นักวิ่งเรา นัดหมายวิ่งไปด้วยกัน และจากพฤติกรรมที่วิ่งไปพร้อมๆกัน อาจนำพาให้เราหลุดจากความเป็นตัวของตัวเองไม่ยากนัก
ให้ระวังไว้ ในการฝึกวิ่ง เพื่อให้ได้ผลซึมซาบดีที่สุด เราต้องอยู่ในเงื่อนไขความเป็นตัวของตัวเองให้ได้
นัดวิ่งยาว นัดวิ่งขอด นัดวิ่ง Tempo ด้วยกัน เราต้องแน่ใจว่าตัวเรามีความพร้อมวิ่งในเวลานั้นๆด้วย
คนเรามันล้าหรือหายล้าพร้อมกันเมื่อไรเล่า มันต้องเป็นไปตามนั้น อย่าฝืน Listen your body
ความพยายามดัดแปลงการวิ่งให้เป็น Social sport ทำได้ตราบเท่าที่เรานัดหมายให้แต่ละคนมีเงื่อนไขพร้อมฝึกเวลาเดียวกัน
แต่มีความเป็นไปได้ที่ค่อนข้างจำกัด ที่แม้นัดแล้ว แต่เตรียมตัวได้ไม่ลงตัว ถ้่ามันยังไม่หายล้า ก็ควรงด เลื่อน หรือระงับ เราต้องปล่อยให้กลุ่มเขาฝึกไป
เรื่องนี้จำเป็น ในขณะที่้เพื่อนนักวิ่งไม่เห็นว่าจำเป็น กลับไปตีความการเสวนา การต้องฝึกด้วยกันไปให้ได้ เป็นความจำเป็นมากกว่า เป็นอันตรายที่พวกเธอมักมองข้ามไป การฝืนความรู้สึกอาจเป็นเหตุบาดเจ็บได้ แม้อาจไม่เจ็บทุกครั้ง แต่การฝึกที่ผ่านเข้ามา ก็ลดการซึมซับ แล้วนั่นจะเป็นเรื่องที่ใหญ่กว่า
เมื่อนัดหมายวิ่ง Sessions นั้นๆแล้ว แต่ต้นทุนความพร้อมฝึกไม่เท่ากัน ยังผลให้การได้รับผลฝึกแตกต่างกันไป บางคนฝึกไปก็เท่ากับ"หลุดฝึก"
กำลังวิ่งเบาตามแผนในตารางกลับมีหญิงที่ซ้อมในสนามด้วยกันวิ่งแซง เพราะ Awareness ต่ำ เพราะขาดความระมัดระวัง เพราะไร้ความตระหนักว่า นาทีนี้เรากำลังทำอะไร กลับวิ่งตามเธอให้ทัน เพื่อแซงกลับ พิสูจน์ตัวเอง หลุดเบาที่ตั้งใจแต่เดิม
ทำอย่างนี้ไปเพื่ออะไร อย่าว่าแต่ผู้หญิงแซงเลย ชายด้วยกันนี่ก็ไม่เว้น
การพัฒนาตามความเท่าทัน Awareness ของตัวเอง ต้องเปี่ยมพร้อม ให้ลองสังเกตพฤติกรรมวิ่งตัวเอง ในสถานการณ์ที่คล้ายๆตัวอย่างข้างบน พอหญิงแซงแล้ว ตัวเองหลุดโซน หลุดเพซหรือเปล่า แม้ว่าตัวเองบอกว่า "ไม่" แต่หน้าปัทม์นาฬิกามันฟ้อง ฟ้องแสดงความที่ยังอ่อนด้อยของเรา
ยังมีด้านมุมที่ต้องพัฒนาอีกมาก
ริจะเป็นนักเลงท่องยุทธภพ แต่แอบหวั่นไหวเมื่ออิสตรีเยื้องกรายผ่านมา ใจเอ็งไม่นิ่งพอ
ริจะเป็นบรรพชิตที่จดจ่อกับพรตจำศีลสมาธิตัวตน เพียงกลิ่นสาปสาวโชยมากับสายลม แพรจีวรที่สงบนิ่งกลับพริ้วไหว !!!
ยังละอ่อนนัก เณรเอ๋ย.....
วันนี้ตั้งใจจะฝึกอะไรต้องรู้ เป้าหมายฝึก จะพัฒนาอะไร และเพื่อไปให้ถึงเป้านั้น เราต้องตรึงกับโซนอะไร เพซอะไร ต้องรู้ ใดๆที่ส่ายเข้ามา ที่อาจจะยังให้เราหลุดเพี้ยนออกเป้า ต้องรู้ตัวให้ทัน รีบขมีขมันตบกลับโดยเร็ว
และตราบใดถ้าเรายังตอบตัวเองไม่ได้ว่าวันนี้จะฝึกไปเพื่อพัฒนาส่วนไหน ยังไม่รู้ว่าไอ้ขอด ไอ้เทมโป ไอ้ยาวนั้นมันไปช่วยอะไรเรา ด้วยวิธีวิ่งอย่างไรแล้วละก็ อย่าฝึกเลย
ความรู้ Knowledge วิ่ง มาก่อน แล้วจากนั้น เมื่อผ่านการฝึกปรือ ความเท่าทัน Awareness จะตามมา
นักเลงท่องยุทธภพ ทำหัวตัวเองหลุดจากบ่าโดยไม่รู้ตัวมากี่รายแล้ว จากความเท่าทันต่ำ
เพียงกะพริบตา ที่สมบูรณ์เมื่อครู่ เจ็บไปแล้ว
การถือกำเนิดมาไม่ยากนัก แต่จากวิถีที่เป็นไป จะรักษาหัวให้ยังอยู่บนบ่าไม่ถูกใครริดออกไป เก็บตัวตนไว้ให้ลูกหลานกตัญญูกราบไหว้ เป็นเรื่องยากกว่ากันเยอะ
การเป็นนักวิ่งไม่ใช่เรื่องที่น่ามหัศจรรย์นัก มากกว่าการ Keep on track ตลอดอายุขัย เป็นเรื่องที่วรยุทธตัวจริงยังต้องคารวะ
.
.
กฤตย์ ทองคง
17 มีนาคม 2564
.
