สิ่งที่ต้องทำทันทีที่
PB.
แตก
.
.
โดย
กฤตย์ ทองคง
.
.
เมื่อสถิติ
PB
ส่วนตัวแตก (Personal best) ไม่ว่าจากการซ้อมหรือจากการแข่ง
ที่ต้องให้ระวังสังวรมากก็คือ "ความเหิมเกริม" ของตัวเราเอง
สิ่งที่ต้องการยิ่งสองสิ่ง
คือ การทอดระยะให้พักฟื้นที่พอเหมาะพอประมาณ กับการแช่กระทำซ้ำ (Repeat)
ค่าที่ว่าทุกจุด
PB
หรือจุดที่ใกล้เคียง
ต้องถือว่าเป็นจุดที่เราผ่านความหนักหน่วงสูงมากมาแล้ว
ที่ภายใต้กลีบกลัามเนื้อที่เราภาคภูมิใจ เราอาจไม่ได้รู้สึกล้าอะไรมากมาย
นั่นเป็นเพราะความชาจากความกำซาบซ่านในความสำเร็จ ที่กำลังแสดงฤทธิ์ของมัน
ยิ่งเราไม่มีโค้ช
เรายิ่งต้องการภาวะการโค้ชชิ่งตัวเอง ยิ่งต้องสังวรให้จงหนักเข้าไปอีก
ต้องให้เป็นกฏของตัวเองเลย
นั่นก็คือ ห้ามหนักต่อหนัก ไม่ว่าซ้อมต่อซ้อมหรือแข่งต่อแข่ง หรือซ่อมต่อแข่ง
บางคนแข่งต่อซ้อมก็มี
อย่านึกเป็นอันขาดว่าระยะเวลาตั้ง
7 วัน ที่เป็นรอยต่อระหว่างแข่งขันแสดง PB กับสนามแข่งครั้งต่อไป
จะเป็นระยะห่างที่พอเพียง
เราต้องอดทนต่อความเย้ายวนแห่งการอยากจะ
Show
off ที่จะสำแดงความห้าวให้น้องๆในชมรมได้ประจักษ์อีกครั้งว่า
ที่ได้ซ้อมไปเมื่อวานไม่ใช่ราคาคุย แต่คือของจริง วันนี้ เอาให้เห็นกับตาอีกครั้งเลย
มีระดับความแตกต่างมากพอสมควรระหว่างการทำได้ครั้งแรกที่พิเศษกับการทำได้เสมอๆประจำ
มันเป็นคนละองศาดีกรีกันระหว่างการทะลวงได้เป็นครั้งแรกที่ไม่เคยทำได้มาก่อน
กับการทำได้บ่อยๆ
"การเข้าฝัก"
จะต้องเป็นเป้าหมายให้ตัวเองพัฒนาจนคุ้นเคยกับจุดสำเร็จใหม่ให้ได้เร็ววัน
ค่าที่ว่า มันเป็นหลังพิงให้ผู้วิ่งเกิดความอุ่นใจในความปลอดภัยไม่บาดเจ็บ
ที่มีแต่นักวิ่งผู้ประมาทเท่านั้น
เมื่อได้ลิ้มรสผลไม้ทิพย์ที่ถูกประทานมาให้เป็นครั้งแรกก็ติดใจและละโมบ
อยากได้อีกไม่รู้จบ
ภารกิจใหม่ทันที่ที่เกิดขึ้นพร้อมกับ
New
PB ของเราก็คือ ทำตรงนั้นอีกครั้ง หรือใกล้เคียงก็ได้
ใกล้เคียงแบบที่ไม่เคยใกล้เคียงมาก่อน
ทันทีที่ทำได้ใกล้เคียงนั้น
ก็เอาใกล้เคียงอีก
ที่ไม่ควรให้เกิดขึ้นระยะนี้
คือจงควบคุมไม่ให้ PB
ใหม่แตกใกล้กันเกินไป(ที่อาจมีความเป็นไปได้)
หัวคิ้วของโค้ชผู้สามารถย่อมแสดงความวิตกกังวลมากกว่าปิติ
ที่จะแตกต่างจากพวกเรา ที่เราจะปลาบปลื้มทุก PB อัตโนมัติ
ที่ถ้าไม่เสี่ยงกับอัตราบาดเจ็บที่ทวีขึ้น
ก็แสดงว่าการฝึกที่ผ่านมา
มีอะไรที่ติดขัดตีบตันในเส้นทางฝึกที่เขายังไม่ตระหนักกระนั้นหรือ !!!???
เป็นทั้งเครื่องหมายอัศเจรีย์และเครื่องหมายคำถามหลายตัวจากโค้ช
หาใช่ความดีใจไม่
ลำพังแค่
PB
แตกครั้งแรก
โค้ชจะกำกับให้เด็กของเขาเข้าโปรแกรมพักฟื้นเกือบจะในทันที ตามด้วยการแผ่วแผนฝึกลง
โค้ชและนักกีฬาผู้เป็นงาน
ที่มีความเชี่ยวชาญงานที่ทำ เขาจะให้เวลาเพลิดเพลินปรีดากับความยสำเร็จนี้น้อยมาก
พลันที่ตื่นจากปราโมทย์
เราต้องเตือนตัวเองทันทีว่า สเต็ปก้าวต่อไปคืออะไร ทั้งการฝึก
และสนามเป้าหมายข้างหน้า
ที่มิได้หมายความว่า
มันคือเส้นชัยอีกเส้นหนึ่งเท่านั้น แต่มันเองอาจจะเป็นจุดจบของความรุ่งเรือง
และเป็นจุดเริ่มชัยของความบาดเจ็บ ก็มีความเป็นไปได้ทั้งนั้น
ศัตรูของนักวิ่งและโค้ช
หาใช่เวลาแข่งของเด็กที่น้อยลงและ Perform ใหม่ที่เราพยายามจะบีบมันลงอย่างเดียวไม่
แต่คือความปรีดาและความหลงระเริง
ที่มันอยู่กันใกล้ชิดสนิทมากกว่าที่เราเคยคาดคิดเสียด้วยซ้ำ
การผ่อนพัก
และการ Repeat
ตั้งถูกจัดตั้งโดยเร่งด่วน ต้องถูกจัดวางระยะห่างให้พอเหมาะพอสม
ที่ไม่ใช่งานง่ายๆนัก
ที่ส่วนมาก
ถ้าไม่ถี่กระชั้นเกินไป ก็ห่างออกมากเกินไป จะไม่ก่อผลดีทั้งสิ้น
พร้อมๆกันโค้ช
หรือสมองส่วนที่เป็นตัวกำกับตัวเองของคนไม่มีโค้ช จะต้องสรุปให้ได้เลยว่า
ด้วยแผนฝึกใดที่ผ่านมาคือตัว key สำคัญที่ทำให้เราทะลวงมาได้จนถึงตรงนี้
เราต้องมองเกมให้ขาด
อย่าเอาแต่ดีใจสถานเดียว
ที่ความสำเร็จนั่น อาจไม่ใช่จากเราก็ได้ แต่เป็น Perform ของคู่ประกบที่ล้มเหลว
หรือเขาฟอร์มตก ก็ยังมีความเป็นไปได้ กระทั่ง "ตัวไม่มา"
อย่าปลื้มกับ
PB
ลงเขา ที่หากเราทดสอบอีกครั้งในทางราบ อาจไม่เป็นเช่นนั้นก็ได้
มีการบ้านให้ไตร่ตรองมากทั้งนั้น
ไม่ว่างานที่ออกมาสำเร็จหรือยังไม่สำเร็จ
มีแต่ท่วงท่าที่เผชิญกับการวิ่งแบบนี้เท่านั้นที่จะเอื้อให้เราเอื้อมถึงจุดสูงสุดที่สามารถไปถึงได้
.
.
กฤตย์
ทองคง
19
กุมภาพันธ์ 2563
.