.
.
โดย
กฤตย์ ทองคง
.
.
มนุษย์เรา
พอดีไม่ค่อยเป็น มักจะเว่อร์ไปตามอารมณ์และกระแสแต่ละคราว
เมื่อยังไม่รู้จักโลกของการวิ่ง
ก็ไม่ยอมวิ่งเอาเลย หลายสิบปีอยู่ได้ แต่พอมาวิ่งแล้ว ก็เสพติดการวิ่ง
จนหยุดไม่ได้ แม้จะมีข้อบ่งชี้มากมายว่า ควรจะหยุดวิ่งสักระยะหนึ่งเพื่อผลดีที่สุด
ก็ยังทำกันไม่ค่อยจะได้
วิ่งกันตะพึดตะพือ
จนเรือนร่างกรอบ พอกรอบแล้วก็จะแตกหักง่าย ทนทานต่อแรงเสียดทานชีวิตได้ต่ำลง
โรคภัยที่เป็นเองน่าจะหายเองกลับป่วย Unnecessaries decease วิ่งแล้วแทนที่จะหาแพทย์น้อยลง
กลับหาแพทย์มากขึ้นจากวิ่ง หมอบอกว่าให้เพลาวิ่งลงหน่อย ก็เชื่อเสียที่ไหน
สนามใดที่โฆษณาว่าไกล
และจัดเฉพาะคนพิเศษกลับยิ่งวิ่งเข้าหา ทั้งๆที่วิ่งก็ไม่ได้ดีอะไรนักหนา
เค้าลางของความบาดเจ็บที่ผ่านมา
ก็ยังไม่พบว่าเชื่อใจได้สนิทว่าหายจริง แต่กลับเชื่อฟังสนามดังทาสเชื่อฟังนาย
เขาเคาะสัญญาณ
ก็วิ่งไปสมัครกันโครมๆ ทั้งๆที่ยังไม่รู้เลยว่า เมื่อถึงวันนั้น
ยังวิ่งได้หรือเปล่า
สมัครไว้ก่อน
ทำตัวเป็นเด็กเห่อของใหม่
นึกว่าสักพักคงหายบ้า แต่เพราะฟอร์มบุคลิกมาตั้งแต่ต้น เข้าวัยที่มากแล้วก็เคยตัว
วัยหาได้ช่วยอะไรไม่
จนสร้างรูปรอยขับเคลื่อนการวิ่งด้วยงานวันอาทิตย์
ติดนิสัยฝังลงเนื้อ ลงถ้าโลกเกิดปราศจากงานวันอาทิตย์สิ้นตกไป
จะวิ่งไม่เป็นกระนั้น
ดังนั้น
พอเศรษฐกิจไม่ดี เงินทองเกลี่ยไม่ครบ ท้ายเดือน ตัวเองก็เดือดร้อน
เพราะใช้ไม่เคยพอ เอาไปสมัครเพื่อต่อหัวเชื้อการวิ่ง
ค่าที่ว่า
ไม่มีงานเมื่อไร วิ่งไม่ออกเมื่อนั้น
ทำราวกับว่า
ตั้งอกตั้งใจฝึกกันเสียจริง เอางานเป็นตัวตั้ง กำหนดบุคลิกวิ่งของตัวเอง
แต่ก็เปล่า
พฤติกรรมวิ่งตั้งหลายอย่าง
ขัดแย้งกับพฤติกรรมสุขภาพ เพลาเครื่องดื่มลงอย่างขวยอาย แต่ไม่เลิก
มีโอกาสสังสันทน์เมื่อใด เอาทันทีเหมือนกัน
เป็นดังนี้
เพราะติดวิ่งนั่นเอง แต่กลับล้มเหลวในการเอาวิ่งอดิเรกของมาพัฒนาตัวเองขึ้น
ขึ้นชื่อว่าการเสพติดใดๆ
ย่อมไม่ดีทั้งนั้น ไม่ว่าเสพติดนั้นจากยาเสพติดหรือติดวิ่ง ด้วยว่า
"ติด" นั้น คือการดำเนินรูปรอยพฤติกรรมอย่างขาดไม่ได้ และไม่สมเหตุสมผล
แม้ว่าทำลงไปแล้ว ชีวิตจะตกต่ำลงก็ยังเลือกที่จะทำ
ใดๆต้องพอดี
หากเกินพอดี ย่อมไม่ดีจนได้ การวิ่งก็ไม่ได้เป็นเรื่องที่ยกเว้น
.
.
ระบบความคิด
การไตร่ตรอง แทนที่จะเอามาครุ่นคิดว่า ทำอย่างไรชีวิตตนเองจะดีขึ้นจากการวิ่ง
กลับเอาไปหมกมุ่นกับเกือกวิ่ง ราคาไร้เหตุผล ลุ่มหลงจริงจังกับศาสตร์4%
แต่กลับละเลย96%ที่ได้จากการฝึก
คนเรานั้นเป็นอะไรก็ได้ทั้งนั้น(บ้า)
หากประกอบกิจด้วยความลุ่มหลง
ไม่ใช่เด็กแล้วต้องคิดเองบ้างนะ
How
to survive. จะเอาตัวให้รอดได้อย่างไรเป็นนักวิ่งยุคนี้
ไม่เฉพาะแต่วิ่ง
เป็นทุกกิจกรรมนั่นแหละ ต้องกอปรด้วยเหตุผลและสามัญสำนึก ทำอะไรให้ถึงจุดที่พอดี
อย่าให้ล้นเกิน
มันก็จะเปลี่ยนของมันไปเรื่อยๆ
เมื่อยุคสมัยมันเคลื่อนออก 4%ก็จะหายไป มีรุ่นใหม่มาให้ลุ่มหลงกันอีก
ตราบใดที่ยังแกะโจทย์ตัวเองแบบนี้ไม่ออก
ก็จะลุ่มหลงแบบนี้ไปเรื่อยๆในรุ่นข้างหน้า
การจะเป็นนักวิ่งที่ดี
ไม่ได้หมายความเพียงวิ่งเร็วและอันดับรางวัลเท่านั้น
คงไม่จำเป็นต้องบอกว่าควรมีอะไรบ้าง
ควรคิดเองดำริเอง
ใช้สิ่งที่มีอยู่แล้วให้มากขึ้น
ใช้ที่มีมีอยู่แล้วให้เต็มที่ เกือบทั้งหมดบอกได้เลย
แทบไม่มีใครใช้ที่มีอยู่แล้วเต็มที่จนหมดเครื่องมือ ต้องไปหาไสย์ช่วย
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
สามัญสำนึก แค่คนธรรมดาที่โตพอ ก็มีกันได้แล้ว
อย่าให้แบบอย่างของคนที่มาวิ่งแล้ว
แสดงออกลุ่มหลงให้คนภายนอกเห็น ไม่ใช่สิ่งที่ดีต่อวงการแน่นอน
วงการใดจะรุ่งเรืองตกต่ำอยู่ที่สมาชิกแบบไหน
แม้ในชั้นของการฝึก
เปิดหูเปิดตาดูด้วยว่าโลกของวิทยาศาสตร์การกีฬาเขามีอะไร
ไม่ใช่สักแต่จะลงแต่ขอดตะพึดตะพือ ปัจจัยของการวิ่งดีไม่ได้มีแต่ขอด
ผู้ที่ประสบความสำเร็จใจการวิ่ง ไม่ได้มีแต่ความเร็ว
ชีวิตวิ่งที่ไพบูลย์ไม่ใช่ต้องใส่รองเท้าวิ่งรุ่นไหน
คำแนะนำชี้แจงที่
"ใช่" ตรงไหนก็บอกกัน และใดที่ "ไม่ได้อยู่ตรงนั้น"
ก็ต้องบอกด้วย
.
.
กฤตย์
ทองคง
9
มีนาคม 2563
.
[บทความต้นเรื่อง]....กดที่นี่
