งานโค้ชตัวเองยากกว่างานโค้ชคนอื่นยิ่งนัก
.
.
โดย กฤตย์ ทองคง
.
.
เมื่อเราแสวงหาโค้ชวิ่งให้กับตัวเองเหมาะสมไม่ได้ เราก็จำเป็นต้องโค้ชตัวเอง
แต่เราหาตระหนักไม่ว่า งาน Coaching ตัวเองนั้น เรื่องใหญ่และมีความหนักหนากว่าการโค้ชคนอื่นยิ่งนัก
การวิ่งด้วยตัวเองนั้น เส้นทางไม่มีรูปจบ เมื่อผ่านไปบทหนึ่ง บทต่อไปก็ขึ้นมาเป็นแบบให้เรียนรู้ใหม่อัตโนมัติ
ไม่มีเสียล่ะ ที่จะเจนภพ จบกระบวนวิ่งกันง่ายๆ ต่อให้ Breaking barriers ต่างๆมาเป็นระยะๆ ทุกๆการทำได้ คือการแสวงหา Barrier ใหม่เข้ามาแทบจะในทันที
ต่อให้มนุษย์เรา Breaking2 ได้แล้วใน 42k เมื่อเราเอื้อมถึง 1:59 ได้แล้ววันนี้ พรุ่งนี้ 1:58 ก็จะมาเคาะประตูเราทันทีเหมือนกัน
ว่าแต่ว่าในระหว่างเส้นทางพัฒนาการ เรามุ่งมาดอะไรเพิ่มเติมอีกด้วย สิ่งสำคัญ คือ เราต้องทำเป้าหมายเฉพาะหน้านั้นให้ได้ ทำอย่างเปี่ยมความสามารถ
การวิ่งนั้นดี ตรงที่มีสิ่งอื่นมาเป็นอุปสรรคน้อยมาก ไม่มีใครแทรกระหว่างเรากับเนื้องานฝึก ไม่เหมือนเป้าหมายอื่น จะมีคนอื่นเข้าแทรกง่าย อนาคตชีวิตวิ่ง อยู่ที่เรามากที่สุด เราน่าจะสามารถจัดการได้ สิ่งสำคัญมากๆก็คือ เราต้องลุล่วงอย่างไม่ได้รับบาดเจ็บด้วย นี่ไม่ใช่ฝันที่ยิ่งใหญ่เลย
ป่วยการขึ้นยอด Peak Everest ได้แล้ว แต่กลับไม่ถึงบ้าน เกมตอนขาลง แช่เย็นตลอดกาล อย่างนี้ ถือว่า "ไม่ผ่าน"
ถ้าเราไม่แจ้งชัดในเป้าหมาย เราจะหลงไปในระหว่างเส้นทางง่ายมาก เตลิดเข้ารกเข้าพง แบบนั้นตายทั้งเป็น บอกยากว่าจบแบบไหนจะร้ายแรงกว่ากัน
การตะล่อมชีวิตวิ่งตัวเองเข้ามาให้ถูกทิศถูกทางที่สอดคล้องกับชีวิตด้านมุมต่างๆของเรา ควร Remind ตัวเองอยู่เสมอๆ ว่านาทีนี้ เรากำลังทำอะไร
เป้าหมายระยะยาว คือ.....
เป้าหมายระยะสั้น คือ.....
และระหว่างเส้นทางนี้ เรามีความสุขตามอัตภาพพอสมควรไหม เราหงุดหงิดกับอุปสรรคที่เข้ามาหรือเปล่า
อย่าลืมว่า เราเข้ามาวิ่ง เพื่อได้อะไรเข้ามา ไม่ใช่เพื่อแส่หาอุปสรรคทั้งหลายแหล่มาสุมหัวตัวเอง
กระบวนการวิ่งเป็นเป้าล่อชั้นดี ถักทอพัฒนาการทั้งเรือนร่างและหล่อหลอมวุฒิภาวะ
ใช่หรือไม่ว่า ไม่มีใครเขาบังคับให้เราต้องวิ่ง
มีอดิเรกอย่างอื่นมากมาย ที่จะนำพาเราบรรลุเป้าหมายเดียวกันนั้น อย่าหลงว่าอดิเรกวิ่งของเรา คือที่สุดของโลก
หากมีจินตภาพชนิดนี้ เราจะกลายเป็นก้าวถอยหลัง
เราต้องดำเนินไปอย่างแสวงหาความมั่นใจว่า ในระหว่างเส้นทางนี้ เราได้รับความสมดุลมากขึ้น ทั้งร่างกายและจิตใจ
และในลำดับถัดไป กิจกรรมใดที่เราควรปรับเข้ามาให้มีแง่มุมที่สอดรับกับตัวเองที่สมกับสถานการณ์ที่วัยมากขึ้น กับวินัยการคลังที่เหลืออยู่ วาระมันเปลี่ยนไปแล้ว
เหล่านี้ ไม่ใช่เรื่องที่ฟุ้งซ่านมากไปกว่า "การทบทวน"ชีวิตวิ่ง" ท่ามกลางการต้องเป็นครูของตัวเอง
สิ่งนี้ต้องสานก่อไปตลอด จนกว่าเราจะจากไป...
.
.
กฤตย์ ทองคง
29 มีนาคม 2565
.
