เป้าหมายวิ่งที่ถูกปรับใหม่ในเทอมเวลาที่เคลื่อนเข้ามา จะเซ็ทการวิ่งให้เข้ารูปเข้ารอยกว่าเดิม
.
.
โดย กฤตย์ ทองคง
.
.
เป้าหมายวิ่งของสายแข่ง ออกจะแคบเมื่อเทียบกับสายอื่น เป็นจุดเล็กๆ คือชนะการแข่งขัน ชนะแล้วก็แล้วกัน หรืออย่างต่ำ ให้ติดอันดับ
มีบ้างที่คิดแบบเอาเวลาลูกเดียว ให้น้อยที่สุด แต่อันดับไม่ให้ค่า แต่มีจำนวนที่น้อยกว่า
รวมๆแล้ว สายนี้วิ่งเอาเวลา แต่เวลาที่ได้ ไม่ใช่ของฟรี มัน Cost เอาความเหนื่อย
เมื่อไฮไลต์ของมันอยู่ที่แข่งกัน ไม่ได้วิ่งคนเดียว ผู้เข้าร่วมทุกคนเร็วทั้งนั้น และหน้าที่เรา คือ ต้องเร็วกว่าทุกคน คือต้องถือครองความเหนื่อยระดับที่สูงกว่าไปได้นานที่สุด และได้ระยะทางที่มากที่สุด เท่าที่จะเป็นได้
สายแข่งทุกคนต้องเอาลักษณะอื่นเข้าบูชายัญแลกเปลี่ยนออกไป เพื่อเป้าหมายที่เร็วกว่าของตัวเอง เพื่อให้ได้เวลาที่น้อยนั้น จะวิ่งอย่างสบายใจ จะวิ่งชมนกชมไม้ไม่ได้เลย
แต่สายอื่นอย่าไปว่าเค้า อันนี้พวกเขา 1) สามารถทำได้ 2) เลือกแล้ว คือนอกจากเสรีภาพที่เค้าเลือกเองแล้ว เค้ายังสามารถทำได้ด้วย แต่คนอื่น พยายามทำก็ไม่ได้ ข้อแรกก็ไม่ผ่าน
แต่ความเร็ววิ่งที่เราอภิปรายกัน ก็ไม่ใช่ความเร็ว Absolutely แต่เป็นความเร็วที่สัมพัทธ์
เท่าที่คุยแลกเปลี่ยนกัน ลึกๆแล้วสายแข่งแทบทุกคน เขาก็มีเป้าหมายแข่งเพียงส่วนหนึ่งส่วนเดียวเท่านั้น พวกเขายังให้ค่านิยามเป้าหมายวิ่งตนเองเพื่อสุขภาพอยู่ด้วย แต่เผอิญ มันยังสามารถวิ่งเร็วด้วยในเวลาเดียวกันได้ ก็เก็บเกี่ยวอันดับไปด้วยพลางๆ ในขณะที่ได้สุขภาพไปด้วยนั้นเอง
ถ้าหมายความตามแนวนี้ วิ่งสายสุขภาพจึงกว้างมากกว่าเดิม สายสุขภาพ ไม่ใช่เฉพาะคนที่วิ่งช้าเท่านั้นอย่างที่เราเคยคิด ยังมีพวกที่วิ่งเร็วที่อยากมีสุขภาพที่ดีด้วย สายสุขภาพจึงรวมเอาสายแข่งเข้าไปด้วย โดยนัยนี้
โลกยังมีพื้นที่ว่างให้การวิ่งเร็วไปพร้อมๆกับสุขภาพด้วยเวลาเดียวกัน
และเพราะบรรยากาศแข่งขันพาไป มีความเป็นไปได้ที่เราอาจถลำลึกลงไปในห้วงแห่งการขับเคี่ยวแย่งชิง จนหลายครั้งมีพฤติกรรมวิ่งหลุดออกจากพฤติกรรมสุขภาพ ก็มีความเป็นไปอยู่บ่อยๆ
นั่นคือ เตือนพวกเราว่า สายแข่ง ไม่ได้เป็นพวกที่มีเป้าหมายวิ่งที่ขัดแย้งกับเพื่อสุขภาพใดๆ ไม่ใช่ลงเป็นสายแข่งแล้ว ต้องไม่คาดหวังสุขภาพไปด้วย
เพียงแต่ว่า อาจต้องขออภัยในบางกิริยาที่เราอาจทุ่มเทกันมากไปจนดูเหมือนว่า เราไม่ได้วิ่งเพื่อสุขภาพ
แรกๆก็เพื่อสุขภาพเพียวๆกันทุกราย แต่พอวิ่งมาสักพัก มีผลประกอบการได้เร็วกว่าคนอื่นๆ ต่อมความใฝ่ฝันจึงเพริศแพร้ว หลังจากนั้นก็ต่อยอดเรื่อยมา จนกลายร่างมาเป็นทุกวันนี้
แต่ให้สติสายแข่งนิด ว่า การพลัดหลงฝึกและแข่งบ่อยเป็นกิริยานำร่องจนหลายครั้งล่อแหลม และนำไปสู่ "การใช้ชีวิตที่ตรากตรำ"
โดยเฉพาะในรายที่สูงวัย
การวิ่งในชั้นของพวกเรานักวิ่งถนนเช้าวันอาทิตย์ วิ่งยังไงก็ไม่ทะลวงเป็นทีมชาติได้ขึ้นมาหรอก เราต้องมีมิติวิ่งเพื่อตัวของเราเองด้วย ตัวของเราที่เปลี่ยนไม่ได้ พฤติกรรมอดิเรกนี้ ควรสานก่อขึ้นมาด้วยท่วงท่า For the rest of my life นี่เราคิดอย่างนี้นะ
จากที่เห็นและจับสังเกต ปริมาณนักวิ่งขาเก่า ไม่มีเท่าเดิม จากรุ่น 30-40 จะเหลือยังอยู่ในวงการน้อยลงในรุ่น 50 และจะน้อยลงไปอีกเมื่อวัยที่มากกว่านี้ พวกเขาหายไปไหนกัน? ไม่มีนักวิ่งใดเลยที่ตั้งใจว่า แก่แล้วจะหยุดวิ่ง นอกจากมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น !!!
ตัวอย่างที่คลาสสิคบ่อยมาก คือวิ่งไปเพลินๆ เด็กกว่า มาแทงข้างหลัง หรือโดน ญ.แนวหน้าแซง เฮ้ย ไรวะ ต้องแซงกลับ เพื่อให้รู้เสียบ้างใครนิ้วก้อย ใครหัวแม่มือ แต่หารู้ตัวเองไม่ว่า ตัวเองเริ่มแก่แล้ว
จากความที่โลดแล่นในสายแข่งมานาน รับเอาการแก่งแย่งเข้ามาเป็นวิถีชีวิตบ่อย จึงสรุปว่า "ต้องได้ดี ถ้าได้ไม่ดี ไม่เอาเลย" All or None"
ทันทีที่ถูกแซง มี Challenge ใหม่ๆเข้ามา ควรทบทวนเงียบๆมีอะไรที่เป็นตัวท้าทายที่สมเหตุผลจริงๆ ทั้งความรู้สึก และข้อสรุป ไม่ใช่เอะอะอะไรก็ท้ารบไปเรื่อย
เราก็จะสามารถทำได้ และควรทำด้วย ตัวเราจะได้ "ที่ลง" ที่เหมาะขึ้นด้วย ให้พื้นที่กับบริบทครุ่นคำนึงสมกับวันที่เพิ่มขึ้น
อย่างตัวผู้เขียน...เดิมมาจากสายแข่ง แต่ตอนนี้มีเป้าหมายใหม่ ที่เป็นหลักชัย เป็นสดมภ์หลักทางความคิดวิ่งให้กับเพื่อนๆและนักวิ่งรุ่นน้องๆอย่างกว้างขวาง ผ่านบทความและความเห็นในมิติต่างๆ มากกว่าความจัดจ้านฝีเท้าแบบเดิมๆ
สิ่งนี้ผมทำอยู่ และมีความพอใจใจกับงานใหม่ของตัวเอง
วัตถุประสงค์ในกิจกรรมหนึ่งๆเมื่อผ่านหม้อเคี่ยวกรำด้วยเวลา จะได้ข้อสรุปใหม่ๆ ที่เปี่ยมด้วยชีวิตชีวา ตอบโจทย์ชีวิตวิ่งใหม่ที่เข้าท่าขึ้น
ตรงนี้แต่ละคนจะคลี่คลายออกมาไม่เหมือนกัน แล้วไม่จำเป็นต้องเหมือนกันด้วย
เช่นเดียวกับท่าทีในการเข้า Approach วิ่ง ทุกอย่างต้องออกมาตาม "ต้นทุนที่มีอยู่"
แต่ละคนจะคลี่คลายออกมาแบบใด ต้องสืบค้นกันเองอย่างตั้งอกตั้งใจครับ
.
.
กฤตย์ ทองคง
14 มีนาคม 2565
.
โดย กฤตย์ ทองคง
.
.
เป้าหมายวิ่งของสายแข่ง ออกจะแคบเมื่อเทียบกับสายอื่น เป็นจุดเล็กๆ คือชนะการแข่งขัน ชนะแล้วก็แล้วกัน หรืออย่างต่ำ ให้ติดอันดับ
มีบ้างที่คิดแบบเอาเวลาลูกเดียว ให้น้อยที่สุด แต่อันดับไม่ให้ค่า แต่มีจำนวนที่น้อยกว่า
รวมๆแล้ว สายนี้วิ่งเอาเวลา แต่เวลาที่ได้ ไม่ใช่ของฟรี มัน Cost เอาความเหนื่อย
เมื่อไฮไลต์ของมันอยู่ที่แข่งกัน ไม่ได้วิ่งคนเดียว ผู้เข้าร่วมทุกคนเร็วทั้งนั้น และหน้าที่เรา คือ ต้องเร็วกว่าทุกคน คือต้องถือครองความเหนื่อยระดับที่สูงกว่าไปได้นานที่สุด และได้ระยะทางที่มากที่สุด เท่าที่จะเป็นได้
สายแข่งทุกคนต้องเอาลักษณะอื่นเข้าบูชายัญแลกเปลี่ยนออกไป เพื่อเป้าหมายที่เร็วกว่าของตัวเอง เพื่อให้ได้เวลาที่น้อยนั้น จะวิ่งอย่างสบายใจ จะวิ่งชมนกชมไม้ไม่ได้เลย
แต่สายอื่นอย่าไปว่าเค้า อันนี้พวกเขา 1) สามารถทำได้ 2) เลือกแล้ว คือนอกจากเสรีภาพที่เค้าเลือกเองแล้ว เค้ายังสามารถทำได้ด้วย แต่คนอื่น พยายามทำก็ไม่ได้ ข้อแรกก็ไม่ผ่าน
แต่ความเร็ววิ่งที่เราอภิปรายกัน ก็ไม่ใช่ความเร็ว Absolutely แต่เป็นความเร็วที่สัมพัทธ์
เท่าที่คุยแลกเปลี่ยนกัน ลึกๆแล้วสายแข่งแทบทุกคน เขาก็มีเป้าหมายแข่งเพียงส่วนหนึ่งส่วนเดียวเท่านั้น พวกเขายังให้ค่านิยามเป้าหมายวิ่งตนเองเพื่อสุขภาพอยู่ด้วย แต่เผอิญ มันยังสามารถวิ่งเร็วด้วยในเวลาเดียวกันได้ ก็เก็บเกี่ยวอันดับไปด้วยพลางๆ ในขณะที่ได้สุขภาพไปด้วยนั้นเอง
ถ้าหมายความตามแนวนี้ วิ่งสายสุขภาพจึงกว้างมากกว่าเดิม สายสุขภาพ ไม่ใช่เฉพาะคนที่วิ่งช้าเท่านั้นอย่างที่เราเคยคิด ยังมีพวกที่วิ่งเร็วที่อยากมีสุขภาพที่ดีด้วย สายสุขภาพจึงรวมเอาสายแข่งเข้าไปด้วย โดยนัยนี้
โลกยังมีพื้นที่ว่างให้การวิ่งเร็วไปพร้อมๆกับสุขภาพด้วยเวลาเดียวกัน
และเพราะบรรยากาศแข่งขันพาไป มีความเป็นไปได้ที่เราอาจถลำลึกลงไปในห้วงแห่งการขับเคี่ยวแย่งชิง จนหลายครั้งมีพฤติกรรมวิ่งหลุดออกจากพฤติกรรมสุขภาพ ก็มีความเป็นไปอยู่บ่อยๆ
นั่นคือ เตือนพวกเราว่า สายแข่ง ไม่ได้เป็นพวกที่มีเป้าหมายวิ่งที่ขัดแย้งกับเพื่อสุขภาพใดๆ ไม่ใช่ลงเป็นสายแข่งแล้ว ต้องไม่คาดหวังสุขภาพไปด้วย
เพียงแต่ว่า อาจต้องขออภัยในบางกิริยาที่เราอาจทุ่มเทกันมากไปจนดูเหมือนว่า เราไม่ได้วิ่งเพื่อสุขภาพ
แรกๆก็เพื่อสุขภาพเพียวๆกันทุกราย แต่พอวิ่งมาสักพัก มีผลประกอบการได้เร็วกว่าคนอื่นๆ ต่อมความใฝ่ฝันจึงเพริศแพร้ว หลังจากนั้นก็ต่อยอดเรื่อยมา จนกลายร่างมาเป็นทุกวันนี้
แต่ให้สติสายแข่งนิด ว่า การพลัดหลงฝึกและแข่งบ่อยเป็นกิริยานำร่องจนหลายครั้งล่อแหลม และนำไปสู่ "การใช้ชีวิตที่ตรากตรำ"
โดยเฉพาะในรายที่สูงวัย
การวิ่งในชั้นของพวกเรานักวิ่งถนนเช้าวันอาทิตย์ วิ่งยังไงก็ไม่ทะลวงเป็นทีมชาติได้ขึ้นมาหรอก เราต้องมีมิติวิ่งเพื่อตัวของเราเองด้วย ตัวของเราที่เปลี่ยนไม่ได้ พฤติกรรมอดิเรกนี้ ควรสานก่อขึ้นมาด้วยท่วงท่า For the rest of my life นี่เราคิดอย่างนี้นะ
จากที่เห็นและจับสังเกต ปริมาณนักวิ่งขาเก่า ไม่มีเท่าเดิม จากรุ่น 30-40 จะเหลือยังอยู่ในวงการน้อยลงในรุ่น 50 และจะน้อยลงไปอีกเมื่อวัยที่มากกว่านี้ พวกเขาหายไปไหนกัน? ไม่มีนักวิ่งใดเลยที่ตั้งใจว่า แก่แล้วจะหยุดวิ่ง นอกจากมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น !!!
ตัวอย่างที่คลาสสิคบ่อยมาก คือวิ่งไปเพลินๆ เด็กกว่า มาแทงข้างหลัง หรือโดน ญ.แนวหน้าแซง เฮ้ย ไรวะ ต้องแซงกลับ เพื่อให้รู้เสียบ้างใครนิ้วก้อย ใครหัวแม่มือ แต่หารู้ตัวเองไม่ว่า ตัวเองเริ่มแก่แล้ว
จากความที่โลดแล่นในสายแข่งมานาน รับเอาการแก่งแย่งเข้ามาเป็นวิถีชีวิตบ่อย จึงสรุปว่า "ต้องได้ดี ถ้าได้ไม่ดี ไม่เอาเลย" All or None"
ทันทีที่ถูกแซง มี Challenge ใหม่ๆเข้ามา ควรทบทวนเงียบๆมีอะไรที่เป็นตัวท้าทายที่สมเหตุผลจริงๆ ทั้งความรู้สึก และข้อสรุป ไม่ใช่เอะอะอะไรก็ท้ารบไปเรื่อย
เราก็จะสามารถทำได้ และควรทำด้วย ตัวเราจะได้ "ที่ลง" ที่เหมาะขึ้นด้วย ให้พื้นที่กับบริบทครุ่นคำนึงสมกับวันที่เพิ่มขึ้น
อย่างตัวผู้เขียน...เดิมมาจากสายแข่ง แต่ตอนนี้มีเป้าหมายใหม่ ที่เป็นหลักชัย เป็นสดมภ์หลักทางความคิดวิ่งให้กับเพื่อนๆและนักวิ่งรุ่นน้องๆอย่างกว้างขวาง ผ่านบทความและความเห็นในมิติต่างๆ มากกว่าความจัดจ้านฝีเท้าแบบเดิมๆ
สิ่งนี้ผมทำอยู่ และมีความพอใจใจกับงานใหม่ของตัวเอง
วัตถุประสงค์ในกิจกรรมหนึ่งๆเมื่อผ่านหม้อเคี่ยวกรำด้วยเวลา จะได้ข้อสรุปใหม่ๆ ที่เปี่ยมด้วยชีวิตชีวา ตอบโจทย์ชีวิตวิ่งใหม่ที่เข้าท่าขึ้น
ตรงนี้แต่ละคนจะคลี่คลายออกมาไม่เหมือนกัน แล้วไม่จำเป็นต้องเหมือนกันด้วย
เช่นเดียวกับท่าทีในการเข้า Approach วิ่ง ทุกอย่างต้องออกมาตาม "ต้นทุนที่มีอยู่"
แต่ละคนจะคลี่คลายออกมาแบบใด ต้องสืบค้นกันเองอย่างตั้งอกตั้งใจครับ
.
.
กฤตย์ ทองคง
14 มีนาคม 2565
.
