ตึกแถวสามชั้นกับคอนโดยี่สิบชั้น สร้างต่างกัน

 ตึกแถวสามชั้นกับคอนโดยี่สิบชั้น สร้างต่างกัน

.

.

โดย   กฤตย์ ทองคง

.

.

เกือบทุกคนเมื่อเริ่มเข้ามาวิ่ง ล้วนมีเป้าหมายเพื่อสุขภาพหรือวิ่งเพื่อควบคุมน้ำหนักทั้งสิ้น

แทบจะหาไม่ได้เลยที่มีเป้าหมายวิ่งเอาอันดับตั้งแต่แรก

แต่พอวิ่งมาได้สักระยะ พบว่าพัฒนาขึ้น  เป้าหมายเดิมชักเหิมเกริม ถูกป้ายยา

ตึกแถว3 ชั้นริมถนนที่สร้างมาแล้วอยากต่อเติมให้เป็นคอนโด20ชั้น

ไปสืบมาว่าต้องฝึกอย่างไร  เขาว่า  "ต้องลงขอด"

แต่ตัวความรู้ที่ไปสืบมานั้น ไม่ได้บอกว่าต้องปูพื้นความแข็งแกร่งเสียก่อน  คิดว่าก็แค่วิ่งเร็วเป็นเที่ยวๆ น่าจะพอไหว  แต่กลับหยั่งไม่ถึงความโหดของการวิ่งเร็วมัน Force เรือนร่างว่ามันขนาดไหน

สิ่งแรกจากเงื่อนไขเดิมๆมันบอกว่า "สร้างไม่ได้"  ต่อให้สร้างได้ ตึกก็จะถล่ม  แค่ต่อเติมได้นิดๆหน่อยๆ ถ้าต่อมากขึ้น ต้องดูฐานราก  ยิ่งมากแตกต่างจากเดิมเยอะไม่คุ้มความเสียหาย...อย่าสร้าง

จะได้ตึกแบบใหม่นั้น ต้องมีแผนเฉพาะ  มีพิมพ์เขียวลงเข็มลึก  เข็มใหญ่  ไม่ใช่เข็มสามชั้น

แค่ต่อเติมดาดฟ้าตีหลังคากั้นห้องเป็นชั้นที่ 4 ตกแต่งสวย  พอได้  การฝึกนักวิ่งถนนเช้าวันอาทิตย์ให้ชนะในรุ่นวัยไล่เลี่ยกันนั้นเสี่ยงน้อยหน่อย  แต่ถ้าโลภมากหวังเอาเยอะ สรุปว่าบางที อาจไม่ได้อยู่เลย ทั้งสามชั้นด้วย  โดนตึกกลบร่างอีกต่างหาก

การจะวิ่งเอาดีไปประกวดวิ่งในวัยผู้ใหญ่ เพื่อให้ชนะผู้ใหญ่ด้วยกัน  ต้องมีประสบการณ์วิ่งหมักบ่มมาตั้งแต่เด็กๆจึงจะได้เปรียบ   แผนฝึกที่ต่อเนื่องจะส่งเป็นทอดๆ กว่าจะถึงโพเดี้ยม ระยะทางยาวไกล

บอกสั้นๆว่า มันไม่ใช่อย่างที่พวกเราคิด  เคนย่า เกือบทุกตัว วิ่งมาตั้งแต่ตัวกะเปี๊ยก  อายุราชการวิ่ง เกือบเท่าอายุร่างกาย  เราคนไทยมาวิ่งเอาเมื่อเข้ากลางคนแล้ว ย่อมมีความจำกัด  มันหมักบ่มเข้าฝักสู้เขาไม่มีทางได้

ยิ่งนิสัยตามใจได้คือไทยแท้ อย่างที่คุ้นๆกัน ยิ่งทำให้ความยากมากขึ้นเป็นทวีคูณ

แต่ก็ไม่ใช่อย่างที่พ่อบางคนปั้นลูกให้เป็นนักวิ่งแข่งขันตั้งแต่เล็กๆแบบที่เห็นในบ้านเรา

วัยน้อยๆไม่ควรวิ่งไกล แต่ต้องเริ่มวิ่งบ้างแล้ว จากระยะสั้น ทยอยเก็บพรรษาและประสบการณ์ บ่มเพาะความรักกีฬามาแต่เล็ก  กันเด็กออกห่างจากอบาย

ทยอยเพิ่มระยะตามวัยที่เพิ่มขึ้น  วัยที่ต่ำกว่า 20   อย่าว่าให้วิ่งมาราธอนเลย  แค่ฮาล์ฟ ก็ยังไม่ควรด้วยซ้ำ

ประสบการณ์กฤตย์ตลอดหลายสิบปีเจอมา  ไม่เห็นเด็กไหนที่ผู้ปกครองป้ายยาไว้ ยังวิ่งอยู่จนปัจจุบันเลย  หายเกลี้ยง

การปั้นตัวทีมชาติไทยระยะไกล ต้องสานก่อจากแผนแม่บทใหญ่  มองไกล  ต่อเนื่องให้ครบทุกปัจจัย

จากจุดยืนของเด็ก  จุดสุดท้ายไม่ได้อยู่ที่แชมป์ และก็ไม่ได้อยู่เพียงแค่เป็นโค้ช ส่งเด็กรุ่นใหม่ต่อไป  แต่แผนแม่บทใหญ่ต้องมีทางไปให้กับเขาแต่ละคนด้วยได้สูงมาก  ไม่ใช่แค่ครูพละโค้ชกรีฑา  มันเป็นแรงจูงใจที่ไม่พอ

เด็กที่มีแววดีๆ  โดนผู้ปกครองไล่ให้ไปเรียนสาขาอื่นหมด  ไปแล้วไปเลยด้วย  เสียดายพรสวรรค์ตรงนั้น

การปั้นตัวทีมชาติวิ่งระยะไกล  ปัจจุบันยังไม่ออกภาพใหญ่ให้เห็น เรายังใช้วิธีโบราณอยู่  ไล่จับช้างเผือกในป่าลึก  เอามาปั้นต่อทีละเชือก

แทนที่จะสร้างฟาร์มผลิตช้างเผือกโคลนนิ่งที่วิ่งดีทุกตัว  เอามาเป็น Candidate  ให้โค้ชเลือกอีกทอด

เพราะจุดหมายใหญ่  เราไม่ได้หยุดที่คอนโด 20 ชั้น  ชาวบ้านเขาไปกันเป็นร้อยๆชั้นแล้ว

นักวิ่งถนนก็ต้องเป็นนักวิ่งถนน  คนละภาคส่วน  ไม่ใช่หาตัววิ่งไม่มี ต้องจกเอามาจากนักวิ่งถนน  กลไกเดิมต้องเปลี่ยนแปลง

ทำไมคนไทยพอได้สิ่งแวดล้อมนอกเข้าถึงมีแววฉายออกมาให้ปรากฏ  ทำไมต้องเป็นเช่นนั้น  เพราะสิ่งแวดล้อมในประเทศมันจำกัดหรือ  อะไรที่จำกัด ?  มันอาจมีอะไรที่ต้องปรับเปลี่ยนเยอะมาก

ผู้เขียนปรารถนาที่จะเห็นแชมป์ไทย  โตมาจากเนื้อดินสังคมไทยจริงๆครับ

.

.

กฤตย์  ทองคง

25  กันยายน  2563

[บทความต้นเรื่อง]....กดที่นี่