การหายจากความบาดเจ็บ

การหายจากความบาดเจ็บ
.
.
โดย กฤตย์ ทองคง
[15 ธันวาคม 2562]

.
.
ต้องให้ที่เจ็บหายดี 100% เสียก่อน แล้วค่อยออกจ็อกหรือว่าเบาเจ็บลง ก็ออกได้แล้ว

ไม่รู้นะ แล้วแต่คุณจะให้ความเชื่อถือ ผู้เขียนเพียงเล่าจากประสบการณ์ตัวเองที่คลุกคลีกับวงการวิ่งถนนมาร่วม 30 ปี (ไม่ใช่วงการแชมป์) ทั้งจากตัวเอง และจากการสังเกตของคนอื่นที่ปฏิบัติตัว พบว่า ต้องหายดีโดยสิ้นเชิงก่อนครับ

คุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อผู้เขียนก็ได้ หรือจะเลือกเชื่อท่านอื่น ให้วิ่งต่อก็ได้ แต่คำแนะนำนั้นไม่ว่าจะเป็นจากฝั่งไหน คุณต้องหายดี และไม่กลับมาเจ็บอีก หลังวิ่งอีกครั้ง เมื่อคุณลงมือทำตาม

ผู้เขียนจำต้องจารไว้ว่า ให้หายดี 100% ครับ ก่อนออกวิ่ง ไม่ 99% กรณีนี้ไม่เหมือนกับการบริหารฝึกใน Session ใหม่ ต่ออัตราความล้าความสด จาก Session เมื่อวาน ที่เราอาจไม่ต้องให้สดเต็มที่ 100% ยังคงมีความล้าจากการซ้อมเมื่อวานคงเหลืออยู่ 20%-30% ก็ฝึกต่อได้

แต่คุณจะทำอย่างนี้กับความบาดเจ็บไม่ได้

จำง่ายๆ
"อย่าแทรกแซงกระบวนการฟื้นตัว จงปล่อยให้ร่างกายหายดีด้วยตัวของมันเอง อย่าเอาแรง Stress ใหม่จากฝึก ลงไปปะทะกับรอยปริร้าวเก่าที่กำลังเยียวยา เพราะผลลัพธ์จะทำให้ ของที่กำลังจะหายกลายเป็นหนักกว่าเดิม"

ของกำลังจะทยอยแน่นขึ้น กลับเอาไปเขย่า เอาไปกระแทก มันจึงไปเพิ่มรอยร้าว

ทุกการซ่อมแซมงานฝีมือ ลงกาวแล้ว ให้ปล่อยนิ่งเฉยๆ รอกาวแห้ง อย่าเอาไปใช้งานก่อนเวลา คือไอเดียการซ่อมแซมงานฝีมือทุกชนิด ที่นักวิ่งจะนำหลักการเดียวกันนี้มาใช้กับเรือนร่างตัวเอง

หากเชื่อผู้แนะนำท่านอื่น จงทำตามเขา ถ้าเข้าบอกให้ออกวิ่งเรื่อยๆแล้วจะหายเอง หรือให้อธิบายว่าเป็น Active recovery ท่านก็จงพร้อมรับผลของมันด้วย

แต่ถ้าเลือกที่จะเชื่อผู้เขียน การหายเจ็บ 100% ยังไม่พอด้วยซ้ำ

อาการเจ็บอาจปลาสนาการไป 100% จริง แต่แค่จากการรับรู้สึกเท่านั้น แต่โดยเนื้อหา กาวมันยังไม่แห้ง มันติดกันแล้ว แต่ห้่ามใช้งาน พอดื้อ เอาไปใช้ มันจึงหลุดออกอย่างง่ายดาย

ต้องหยุดต่อ รอกาวเซ็ทตัว นานข้ามวันข้ามคืน ยิ่งวัสดุที่เราซ่อมเป็นกระดูกเป็นเนื้อ ไม่ใช่กาว ยิ่งอาจต้องนานเป็นสัปดาห์หรือข้ามเดือน เป็นรายๆ เป็นโรคๆไป ไม่เหมือนกัน ด้วยสูตรเจ็บคูณสอง (เจ็บX2)

.

สูตรเจ็บX2 มีเนื้อหาสั้นๆว่า

ติ้ดต่างหายดีจากเจ็บ 100%

ใน 1 สัปดาห์ ให้หยุดต่ออีก 1 รวมเป็น 2 สัปดาห์

หากเจ็บจนหายดี 1 เดือน ให้หยุดต่ออีก 1 เดือน รวมเป็น 2 เดือน

ฟังดูยาว แต่แท้จริงกลับสั้น สั้นที่สุด สั้นกว่าการเจ็บ Phase1+ การเจ็บPhase2+3(ถ้ามี) อย่างแน่นอน

เพียงเจ็บ Phase เดียว ไม่มี Phase2 ย่อมเป็นหารเจ็บที่สั้นที่สุด หายจริงๆ ไม่มี Return

.

สิ่งที่ผู้เขียนทำ คือเพียงวางประสบการณ์ที่ผู้เขียนพบมาไว้ แล้วจบ เพียงเท่านี้

ส่วนใครจะเชื่อหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องของผม

การเจ็บใหม่ที่ Return กลับมาอีกครั้งไม่ว่าจะเป็น Phase ที่เท่าไร เป็นเรื่องของพวกท่าน

แม้นักวิ่งที่อ่อนแอทางจิตใจอย่างที่สุด

อดวิ่งไม่ได้ ทนความเย้ายวนของ Endophins ไม่ได้ เกิดทรมานจากการอดวิ่ง ต้องแอบไประบายมันออก ก็เอาความน่าสงสารนี้มาขอความเห็นใจจากใครก็ไม่ได้

ธรรมชาติไม่เห็นใจ มันตรงไปตรงมาในหลักการ ชำรุดแล้วไม่ซ่อมแต่ใช้ต่อ จะยิ่งเสียหายหนักขึ้น ที่ชำรุดน้อย ก็เป็นเรื้อรัง แทนที่จะกลับมาวิ่งได้ไม่นาน กลายเป็นนาน ที่จะกลับมาวิ่งนานกลายเป็นอาจไม่ได้กลับมาเลย หายไปตลอดกาลเลิกวิ่งตลอดชีวิต ก็มีไม่น้อย

ใครจะเลือกเชื่อแบบไหน เลือกปฏิบัติตัวอย่างไร เชิญตามสบายครับ

ผมเพียงแต่ซื่อสัตย์ วางหลักการจากประสบการณ์ไว้เพียงเท่านี้ ขอบคุณ

.

.

กฤตย์ ทองคง

15 ธันวาคม 2562

นี่คือที่มาของไอเดียฝึกของผู้เขียนที่อาจจะแตกต่างจากผู้แนะนำท่านอื่น ที่บางคนแนะว่า "นักรบย่อมมีบาดแผล" ทำนองปลอบใจผู้เจ็บให้เห็นว่าวิ่งกับความบาดเจ็บ เป็นเรื่องธรรมดา

เอ้า...ไปกันใหญ่ ผมไม่เห็นว่าเป็นเรื่องธรรมดานะ

เพราะพวกเราเห็นว่ามันเป็นเรื่องธรรมดานี่แหละ เรื่องของความบาดเจ็บจึงไม่ถูกตัวเองยกขึ้นมาเป็น Agenda

จึงไม่กาดอกจันทน์ จึงไม่ขีดเส้นใต้สีแดง

บทเรียนจึงไม่เกิด ไปทำไรมา จึงมีแนวโน้มผิดอีกแบบแผ่นเสียงตกร่อง

อย่าให้เจ็บเป็นอันขาด เพราะเจ็บแล้วเรื่องยาว อย่างที่หลายคนประจักษ์อยู่

...

อีกประการหนึ่งที่อยากจะจารไว้ คือแผนฝึกเก่า มันไม่เหมาะแล้ว เราตกฟิตจากหยุดไปเพราะเจ็บ เราต้องปรับแผน ซ้อมแบบเดิมไม่ได้

ในที่นี้บอก บอกไม่ได้ว่า จะต้องลดลงแค่ไหน เพื่อให้ครอบคลุม ควรลดทุกตัว

แผนฝึกเนื้อหาเท่าเดิม ถูกขยายออกในเทอมของเวลา เอาชัวร์ไว้ก่อน

แผนฝึกเดิม out of date ไปแล้ว

...

ถ้าเจ็บถามหมอ

วิ่งถามให้กฤตย์

แนะได้เพียงว่า

ไม่ว่าเจ็บอะไร รับมือเหมือนกันหมด คือหยุดพักวิ่ง เห็นโค้ชท่านอื่นบางท่าน บอกว่ามีบางอย่างของความบาดเจ็บไม่ต้องหยุดวิ่งก็มี แต่ในความเห็นกฤตย์ว่า ไม่มีครับ

[บทความต้นเรื่อง]...กดที่นี่