สิ่งที่เราคิดกับมาราธอนครั้งแรก

 สิ่งที่เราคิดกับมาราธอนครั้งแรก

.

.

โดย   กฤตย์ ทองคง

.

.

ถาม..........

เพิ่งผ่านฮาร์ฟแรกมาค่ะ เริ่มห้าวหาญคิด Full ละ อยากทราบว่า Full แรกของทุกคนได้เวลากันเท่าไหร่บ้างคะ 😁

Dapooh  Chaisuk

ถามในห้อง 42.195 K Club...

เราจะไปมาราธอนด้วยกัน

............................

ตอบ.........

คุณกำลังอยู่ในตำแหน่งความคิดที่เป็นอันตรายกับตัวเอง

การที่คุณคิดเช่นนี้ ยังผลให้ความพยายามวิ่งมาราธอนครั้งแรกของคุณเป็นไปอย่างทรมาน ไร้ความสุข  มีแต่ความกดดัน  และเสี่ยงได้รับบาดเจ็บ

แม้จะไม่เกิดสิ่งเหล่านี้  การดีใจที่สามารถทำได้ ย่อมมีจำกัดลง จากจำนวนครั้งที่เรา ทำได้

ใช่หรือไม่  เราย่อมดีใจทุกครั้งที่สถิติการวิ่งของคุณดีขึ้นทุกครั้งที่ลง

แต่จำนวนความดีใจที่คุณบรรลุ Bingo  ย่อมมีน้อยลง หากคุณใช้ความพยายามสูงที่สุดเท่าที่จะทำได้

  นึกภาพออกมะ  ปล่อยกั๊กแรงไว้บ้างเผื่อให้มีสนามที่ดีใจหลายๆสนาม ดีกว่าการดีใจไม่กี่สนาม

สิ่งที่เราต้องควรทำ  คือวิ่งอย่างไรก็ได้ให้ตัวเองได้รับปิติสูงสุด  ไม่ใช่เวลาที่เร็วที่สุด

ต่อให้ได้เวลาที่เร็วกว่าที่คุณคาดหวัง  ก็จะต้องมีหลักธงใหม่มาปักเพื่อให้ท้าทายต่อไปไม่รู้จบอยู่ดี

เคล็ดลับการวิ่งมาราธอนคือ วิ่งเพื่อยืนยันว่าตัวเองสามารถทำได้  ไม่สุ่มเสี่ยงเพิ่มอัตราบาดเจ็บ  และมีความสุขกับอดิเรกที่คุณเลือกนี้

ผมพยายามเขียนให้อ่านง่ายมากที่สุดแล้ว

.

.

กฤตย์  ทองคง

15  ธันวาคม  2563

.

คำเตือนคือประโยชน์กับนักวิ่งมากกว่าคำเชียร์ป้ายยา

ไอ้ที่สะบักสะบอมกันก็เพราะอย่างนี้

มันยังไม่พร้อมจะลงก็ไปฝืน

อายุราชการยังไม่ได้ก็ดันทุรัง

พรรษาวิ่งมาไม่เท่าไรเองหา extreme ทำ

จริงๆแล้ว พวกนี้ ตัวเองล้วนๆ ไม่ทำหรอก

ไอ้ขาเก่าตัวดี มีความสุขเมื่อคนอื่นไปชนกำแพง

ลำดับขั้นมันมี วิ่งสิบให้คล่องเสียก่อนค่อยฮาล์ฟ

วิ่งฮาล์ฟให้ลื่นก่อนค่อยลงมาราธอน สามัญสำนึกมันถูกแล้ว อย่าทำให้มันบิดเบี้ยวจาก Challenge ที่เกินตัว

.

ถ้า Challenge มันดีจริงทุกสถานการณ์

โค้ชจะใช้มันบ่อยๆ

แต่ชีวิตจริง โค้ชจะใช้มันเป็นคราวๆ บางทีก็ถึงกับห้ามเลยทีเดียว คิดดู ทำไม.....

พวกเราใช้ Challenge จนพร่ำเพรื่อเกินไปในสายตาผู้เขียน

การผิดจังหวะจะโคน จะให้โทษมากกว่าให้คุณ

.

มาราธอนไม่ใช่บัญญัติไตรยางค์ 

ครึ่งหลัง ถ้าเพื่อวิ่งให้เท่าครึ่งแรก จะใช้แรงหนักมหาศาลกว่าครึ่งแรกมากมาย

.

คนใหม่ให้เครดิตสู้ๆ ไม่ DNF จะเอาให้ได้ กัดไม่ปล่อย บูชาจิตวิญญาณบูชิโด

คนเก่าเห็นโลกมานาน เห็นไปจนกระทั่งผลลัพธ์ที่ต้องแลกออกไป กับสิ่งที่ได้มา เทียบกันแล้ว มันไม่คุ้ม

คนใหม่ มีกรอบสายตาจำเพาะสนามต่อหน้า

ไม่มองไกล คนมีประสบการณ์ยอมถอยอย่างเปี่ยมเข้าใจเพื่ออนาคตวันหนึ่งข้างหน้า

.

เมื่อคนเราดีใจที่เวลา PB มันดีขึ้น

บุคคลจะดีใจเท่ากัน ไม่ว่าเวลาจะดีขึ้นครึ่งนาที หรือดีขึ้น สิบนาทีครึ่ง ก็ดีใจเท่ากัน

จำนวนครั้งของการดีใจต่างหากที่เราน่าจะทำกำไรได้จากการค่อยๆทะลวงทีละนิดทีละน้อยอย่างตั้งใจ ไม่ใช่พรวดเดียวเยอะๆ

ด้วยว่าเยอะแล้ว ทะลวงต่อไม่ค่อยออก

นึกภาพออกมะ ?

.

กรณีอะไรยากๆ ยากจนเราป็อด มีความลังเลยืดเวลาออก ท่าจะยาวไม่รู้เริ่มต้นยังไงดี

ให้คุยกับตัวเอง จงไปเดี๋ยวนี้ ไม่ใช่ไปเพื่อเอาสำเร็จ แต่ไปเอาบทเรียน เพื่อสรุปนำไปแก้ไข

จากเดิมเพราะเราผูกพันธ์กับความต้องสำเร็จในเวลาที่กำหนด หรือต้องไปชนกำแพง หรือ(ภาพน่ากลัวต่างๆ) จนไม่ออก ถ้ายังไม่พร้อม

ให้เปลี่ยนเป้าหมายจากสำเร็จลุล่วง

มาสู่ มาเพื่อเอาบทเรียน คนอย่างเรา กัดไม่ปล่อยอยู่แล้ว ยกที่สองน่าจะมีคุณภาพมากกว่ายกแรกแน่นอน และถ้ายังล้ม ยกที่สามจะดีกว่ายกที่สองอย่างแน่นอน

ใครกันที่บอกให้ไปสนามนี้ เพื่อสำเร็จ !!!

จงกลับไปใช้แผนที่เสนอนี้

.

[บทความต้นเรื่อง]....กดที่นี่