ไม่มีใครที่จะมีเหรียญวิ่งเพียงอันเดียว

ไม่มีใครที่จะมีเหรียญวิ่งเพียงอันเดียว

.

.

โดย กฤตย์ ทองคง

.

.

ผมคิดว่าคนติดวิ่ง และสามารถวิ่งไปได้เรื่อยๆหลายๆปีเป็นเพราะเหรียญวิ่งอันแรกนั่นเอง และอีกอัน อีกอัน ก็จะตามมาเรื่อยๆ ไม่ใช่ติดใจที่วิ่งเฉยๆ หรือประโยชน์จากวิ่งตรงๆ อย่างที่พวกเราเคยคิดกัน

แต่อาจจะมีบางรายที่วิ่งอยู่กับบ้าน ไม่เคยไปสนามวิ่งเช้าวันอาทิตย์เลย แต่ก็วิ่งอยู่เป็นประจำ พวกเขาเหล่านี้ก็จะไม่มีแม้แต่เหรียญสักอันเดียว

พวกนี้จะมีวัฒนธรรมการวิ่งที่แตกต่างออกไป ไม่เหมือนผู้ที่เคยไปสนาม ไม่เหมือนตั้งแต่เครื่องแต่งกายวิ่ง ไปจนถึงวิธีคิด ต่อการวิ่ง ไม่ได้มีการสื่อสารถ่ายทอดกันอย่างจริงๆจังๆระหว่างกัน พวกเขาจะไม่มีโปรแกรมวิ่งที่แตกต่างกันไปในแต่ละวัน เหมือนกันทุกครั้งที่วิ่ง

เป็นคนละกลุ่มกัน ที่แตกต่างจากนักวิ่งไปงานเช้าวันอาทิตย์

พวกเขาถ้าจะมีกลุ่ม ก็จะเป็นกลุ่มย่อยๆ เป็น Non formal group แทบไม่เห็นเป็นชมรมใดๆมากกว่าคบกันเฉพาะราย

เท่าที่เคยคุยกับพวกเราหลายราย ยอมรับว่ามาเริ่มวิ่งกันจริงๆจังๆเมื่อเขาติดวิ่งแล้ว จากการได้เหรียญอันแรก เมื่อถูกถามเจาะ มักจะให้คำตอบไปในทิศทางที่เห็นด้วยต่อบทบาทแรงดึงดูดของเหรียญอันแรกที่มีต่อชีวิตวิ่งมากกว่าเหตุผลที่เป็นวิทยาศาสตร์ใดๆ

สเต็ปต่อไป ถ้าฝีเท้าพัฒนาขึ้น บังเอิญแจ้งเกิดเพราะตัวมาหรือมาไม่ครบตำแหน่ง จัดวิ่งชนกันมากๆ พอเริ่มได้ถ้วยใบแรก ทีนี้แหละ มันมากเลย ยิ่งกระหายเป็นทวีคูณ

ส่วนใครจะลงสนามแข่งจนกลายเป็นเข้าร่วมมากน้อยขนาดไหน เป็นเรื่องของแต่ละคน แต่ไม่มีเสียหล่ะที่จะหยุดอยู่เพียงเหรียญอันแรกอันเดียว

ผู้เขียนจึงบอกว่า ไม่มีนักวิ่งใดที่มีเพียงเหรียญวิ่งเหรียญเดียว เดี๋ยวอีกอันก็มา แล้วทีนี้ ก็ไปเรื่อยๆ จนล้นราวแขวน ถ้วยล้นตู้ บริจาคออกไปก็แล้ว มันดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นด้วยซ้ำ

ไม่ทราบเหมือนกันว่า ปรากฏการณ์บ้าเหรียญบ้าถ้วย จะเกิดในสังคมฝรั่งหรือไม่ พวกเขาบ้าวิ่งเหมือนพวกเราหรือเปล่า?

.

.

กฤตย์ ทองคง

6 มกราคม 2563

[บทความต้นเรื่อง]....กดที่นี่